Τους ξάφνιασε όλους Εφέτος σε καινούριο σχολείο. Του είχαν δώσει την Β1 με 22 μικρά χαριτωμένα που τον κοίταζαν στα μάτια. Και ο Νίκος ο δάσκαλός τους τη χαιρόταν την τάξη του. Τί κι αν ήταν νέος; Είχε τόση επίδραση στα παιδιά, που το ‘λεγαν οι γονείς από τον πρώτο κιόλας μήνα: -Τούτος ο δάσκαλος δεν μοιάζει με τους άλλους. Τα παιδιά μας τα βλέπει σαν παιδιά του. Τα κέρδισε με στοργή μοναδική. Τα ‘κανε ν’ αγαπήσουν τα γράμματα, γιατί τους μεταγγίζει τη γνώση με τέχνη απίστευτη. Τέτοια ώστε, επιστρέφοντας από το σχολείο στο σπίτι, να μην έχουν κενά και να μη χρειάζονται οι ίδιοι κόπο πολύ για να τα διαβάζουν. Μάθαινε στα παιδιά ο δάσκαλός τους ο καλός όχι μόνο γράμματα αλλά και τρόπους ευγένειας και καλοσύνης αναμεταξύ τους. Ας ήταν μικρά. Μπορούσε και τα ‘φτιαχνε μεγάλα τα παιδιά του σε αρετή και πειθαρχία. Το ‘βλεπαν οι γονείς τους. Το ‘βλεπαν αυτό και οι άλλοι δάσκαλοι και χαίρονταν τον νιοφερμένο συνάδελφό τους. Θαύμαζαν πως μπορούσε να τιθασεύσει μια τάξη, που πάντα έχει μεγάλες απαιτήσεις στην προσαρμογή. Όμως γι’ αυτό έδινε τις μάχες του ο δάσκαλός μας. Κοπίαζε πολύ. Αλλά και πίστευε πολύ. Το έργο του το ιερό το στήριζε στον Θεό. Από εκεί αντλούσε δύναμη ξεχωριστή και Χάρι και ειρήνη…

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ (ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ) α) Γενικά Ἀπ’ὅλα τά μυστήρια το σπουδαιότερο και ὠφελιμότερο εἶναι τό θειότατο μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας. Ἀποκαλεῖται: «μυστήριο τῶν μυστηρίων» καί ἀποτελεῖ τό κέντρο τῆς μυστηριακῆς καί ἐκκλησσιαστικῆς ζωῆς τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν. Τό αἰώνιο καί ὑπερφυές αὐτό μυστήριο τό ἵδρυσε καί συνέστησε ὁ ἴδιος ὀ Κύριος κατά τό Μυστικό Δεῖπνο καί τό παρέδωσε στούς μαθητές Του: «Ἐσθιόντων δέ αὐτῶν λαβών ὁ Ἰησοῦς τόν ἄρτον καί εὐχαριστήσας ἔκλασε καί ἐδίδου τοῖς μαθητές καί εἶπε· λάβετε φάγετε τοῦτο ἐστι τό σῶμα μου · καί λαβών τό ποτήριον καί εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λἐγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες· τοῦτο γάρ ἐστι τό αἷμα μου τό τῆς καινῆς διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (ΜΘ. 26, 26-28). Τό ἐπικύρωσε καί ἐπισφράγισε ὁ Κύριος μέ τήν ἐκούσια σταυρική Του θυσία στόν Γολγοθά: (Μρ. 14, 22-24· Ἰω. 6, 53-56). Τό παρέλαβαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὡς βίωμα καί πράξη ἀπό τά πρῶτα χριστιανικά χρόνια, τό τελοῦσαν καί μετέδιδαν στούς πιστούς, «Σῶμα καί Αῖμα» Χριστοῦ: (1.Κο. 10, 11-11, 23-25, κ.ἄ). Κατόπιν τό παρέδωσαν στίς τοπικές Ἐκκλησίες, πού ἵδρυσαν μέ τό κήρυγμα τούς, ὡς ἐντολή τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τό μυστήριο τῆς Θειάς Εὐχαριστίας ἀποτελοῦσε τό κέντρο τῆς λειτουργικῆς, λατρευτικῆς και ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τῶν πρώτων Χριστιανῶν. Οἱ…

Πανοσιολογιώτατε άγιε Αρχιερατικέ, σεβαστοί πατέρες, αγαπητοί μου αδελφοί, επειδή ο Σεβασμιώτατος άγιος Γλυφάδας δεν μπόρεσε νά ειναι ανάμεσά μας λόγω ανειλειμμένων υποχρεώσεων, με τις ευλογίες του Παναγιωτάτου καί υπείκων εις τας διαταγάς του υψηλοτάτου, ου μην αλλά καί θερμοτάτου διμηρίτου Άγη

Παναγιώτατε, σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες καί ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, Ὅλοι μας ἀγαποῦμε τήν Θεσσαλονίκη μας. Γιατί εἶναι ἡ φτωχομάνα, καθώς λέει καί τό τραγούδι: «Θεσσαλονίκη μου ποτέ δέν σ̓ ἀπαρνιέμαι, Θεσσαλονίκη μου τό λέω καί καυχιέμαι…». Θεσσαλονίκη μας:

Εἶναι γεγονός ὅτι πολλές φορές ἀπό τό πικρό βγαίνει γλυκό. Πολλές φορές “οὐδέν κακόν ἀμιγές καλοῦ„. Μιά δοκιμασία, μιά συμφορά, μιά ἀσθένεια μπορεῖ νά φέρει κάποια ἀνυποψίαστα καλά.

Βδελυκτό τό πάθος καί τό ἁμάρτημα τοῦ Σοδομισμοῦ ἤ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας. Χαρακτηρίζει ἐποχές ἐσχάτης καταπτώσεως καί ἀποστασίας ἀπό τόν Νόμο τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τήν θεοειδή πλάση καί φυσιογνωμία τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος.

Ἐγράφη τὸ ἔτος 1995, ἀλλὰ εἶναι ἐπίκαιρο ἐνώπιον τῆς πνευματικῆς καὶ οἰκονομικῆς κρίσεως τῆς πατρίδος μας, μιᾶς καὶ ἀναφέρεται στὴν ἑνότητα, γιὰ τὴν ὁποία ἀγωνίζεται καὶ τιτλοφορεῖται τὸ ὑπέροχο περιοδικό σας ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΙΩΣΥΝΗ

Καί ὁ Ἅγιος Βασίλειος, ὁ Οὐρανοφάντωρ γράφει γιά τό ἐγκληματικό καί ἀπάνθρωπο πάθος τῆς συκοφαντίας: «Στήν ἄκρη μιᾶς λίμνης εἶχαν κατεβεῖ μερικά περιστέρια. Λίγο πιό πέρα ἀναπηδοῦσαν ἔξω ἀπό τό νερό, παίζοντας ἕνα-δύο βατράχια. <

Ἀπορεῖ κανείς καί ἐξίστασται γιά τήν ἐξέλιξη τῶν κοινωνικῶν ἀνθρωπίνων σχέσεων μέ τήν λεγόμενη ἐπιδημία τοῦ μεταδοτικοῦ ἰοῦ. Ἄν ζοῦσε ὁ Ἀριστοφάνης στήν ἐποχή μας θά ἔγραφε τήν ὡραιότερη, τήν πιό πρωτότυπη κοινωνική κωμωδία. Ἄν ζοῦσε ὁ Αἰσχύλος στήν ἐποχή μας θά ἔγραφε τήν πρωτάκουστη, τήν καταπληκτικώτερη κοινωνική τραγωδία.

Μία ἡμέρα μέ ἐπεσκέφθησαν δύο πατέρες Ρουμάνοι στό ἐρημητήριό μου στό Ὄρος. Ὁ ἕνας εἶναι ἐρημίτης. Μόλις εἰσῆλθε στήν ἐκκλησία γιά μιά στιγμή ἐσήκωσα τό βλέμμα μου καί τό ἔρριξα πρός τό μέρος του γιά νά τόν χαιρετήσω. Ἀντίκρισα θέαμα ὑπέροχο.