Ὁ ἄνθρωπος, τό θεόπλαστον καί θεοειδές ὄν τοῦ Θεοῦ, ἡ θεόμορφος εἰκών τῆς Τρισηλίου Θεότητος, ἐπλάσθη μέ σκοπόν νά «θρῷσκει ἄνω», ἐνούμενος μέ τό Πρῶτον Αἴτιον τῆς Δημιουργίας διά τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τῆς Θείας Χάριτος καί διά μέσου τῆς φυσικῆς ἀναφορᾶς τῶν κτιστῶν ὄντων.

Ὁ φθόνος καί ἡ συκοφαντία εἶναι ὑπέργηρο καί αἰωνόβιο δίδυμο τῆς κακίας. Χρονολογεῖται ἀπό τότε πού ὁ φθονερός τῆς παραδείσιας εὐτυχίας τῶν πρωτοπλάστων διάβολος ἐφθόνησε τόν ἄνθρωπο καί συκοφάντησε τόν Φιλάνθρωπον Πλάστη τοῦ ἀνθρώπου.