Με τη Χάρη του Θεού και την ευχή των πατέρων μας ξεκινάμε τη δημοσίευση 11 αιρετικών ή εξωχριστιανικών απόψεων, που λόγω αγνοίας και ελλιπούς κατηχήσεως δυστυχώς τυγχάνουν ευρείας αποδοχής στο πλήρωμα της ορθόδοξης εκκλησίας. Η σειρά τιτλοφορείται : ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ (2/11):
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΘΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ
Επίδραση της Ρωμαιοκαθολικής Ομολογίας. Στην Δύση δεν κατανοήθηκε ορθά το κρίσιμο αυτό θέμα ήδη από τα χρόνια του ιερού Αυγουστίνου (354-430 μ.Χ.). Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση, η ανθρώπινη αμαρτία έφτασε στο απροχώρητο, προκαλώντας την θεία δικαιοσύνη. Για να ικανοποιηθεί η θεία δικαιοσύνη έπρεπε κάποιος να πληρώσει το τιμωρητικό αντίτιμο. Ποιος ανέλαβε να πληρώσει το χρέος; Ο Χριστός με το Σταυρό. Τοιουτοτρόπως ο Πατήρ ικανοποιήθηκε και η οργή του εξευμενίστηκε. Την δικανική (δικαστικού τύπου δηλαδή) θεολογία αυτή συνέχισαν στην δύση κυρίως με τον Θωμά τον Ακινάτη (1225-1274 μ.Χ.) και τον σχολαστικισμό. Η συλλογιστική αυτή βαθμηδόν ανέδειξε και τις θεωρίες περί καθαρτηρίου πυρός ( ενδιάμεση κατάσταση μετά τον θάνατο για τις ψυχές που πέθαναν σε φιλία με τον Θεό αλλά δεν έχουν καθαρθεί πλήρως από τις συνέπειες της αμαρτίας και εκεί υφίστανται προσωρινή κάθαρση μετά την οποία εισέρχονται στον Παράδεισο)
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία όμως, η Σταύρωση του Χριστού είναι η απόδειξη της αγάπης και μόνο αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Θεός καλείται από τους Πατέρες ως ανενδεής (δεν έχει καμία ανάγκη), αμετάβλητος, άτρεπτος (δεν υπόκειται σε αλλοιώσεις), άφθαρτος, απρόσιτος κ.α. συνεπώς, ούτε προσβλήθηκε, ούτε θίχτηκε, ούτε αγανάκτησε, ούτε επηρεάστηκε από την ανθρώπινη αμαρτία. Με απλά λόγια, από την πτώση και την αμαρτία του ανθρώπου, ο Θεός δεν έπαθε απολύτως τίποτε, αλλά μόνο ο άνθρωπος.
Οι άνθρωποι που είναι δηλητηριασμένοι από την αιρετική και νομικίστικη αυτή διδασκαλία, βλέπουν τον Θεό ως δικαστή, τιμωρό, αυστηρό κριτή και καταντούν σαν τον Θεό που πιστεύουν: σκληροί, επικριτικοί, απόλυτοι, άκαμπτοι. Κατ’ ουσία κινδυνεύουν να πάθουν αυτό που έπαθε ο τελευταίος δούλος της παραβολής των ταλάντων. Είπε του Θεού: ήξερα ότι είσαι σκληρός, αυστηρός και ζητάς αυτό που δεν έδωσες, πάρε λοιπόν το ένα τάλαντο σου και πατσίσαμε. Και έλαβε την απάντηση: με νομικό τρόπο σκέφτεσαι; Με νομικό τρόπο θα κριθείς, όχι με το έλεος Μου.
Δυστυχώς η λογική αυτή της δικαιοκρισίας αντί του απείρου ελέους του Θεού, κρύβει σε πολλούς την συγκλονιστική αλήθεια: Ο Θεός σπλαχνίσθηκε το πλάσμα Του και «Οὕτως γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται ἀλλ’ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον.» Ἰωάννης 3:16.
Για να μη χαθεί ο αποπροσανατολισμένος άνθρωπος λοιπόν και όχι για δικανικούς λόγους ενανθρώπησε και σταυρώθηκε ο Χριστός. Με πολύ απλά λόγια, η αγάπη Του μας λυπήθηκε. Μας λυπήθηκε τόσο πολύ, που για να καταλάβουμε πόσο μας αγαπά και να μας ελκύσει, θυσιάστηκε στο Σταυρό ως προσφερόμενος αμνός. Μήπως και συγκινηθούμε. Μήπως και επιστρέψουμε σε Αυτόν για να μας ελκύσει και να μας θεραπεύσει.