Με τη Χάρη του Θεού και την ευχή των πατέρων μας ξεκινάμε τη δημοσίευση 11 αιρετικών ή εξωχριστιανικών απόψεων, που λόγω αγνοίας και ελλιπούς κατηχήσεως δυστυχώς τυγχάνουν ευρείας αποδοχής στο πλήρωμα της ορθόδοξης εκκλησίας. Η σειρά τιτλοφορείται : ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (1/11): ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ Πρόκειται για σαφή επίδραση της Ρωμαιοκαθολικής Ομολογίας η οποία δεν αναγνωρίζει τις Άκτιστες Θείες Ενέργειες της Χάριτος που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε κατά χάριν θεό. Χωρίς τη Θεία Χάρη, χωρίς τη Θεία παρέμβαση αυτό που μένει είναι μια ηθική διδασκαλία με ανώτερο επίτευγμα τη διάπλαση ενός καλού ανθρώπου, οικογενειάρχη, τίμιου, κοινωνικά χρήσιμου κτλ. Σίγουρα πάντως όχι την φανέρωση Αγίων. Το «είμαι καλός άνθρωπος, δεν σκότωσα, δεν έκλεψα» πρακτικά σημαίνει: δεν χρειάζεται να μάθω τι να πιστεύω, δεν χρειάζεται να λειτουργούμαι, δεν χρειάζεται να κοιταχτώ πνευματικά, δεν χρειάζεται να εξομολογούμαι και τελικά η ψυχή μου δεν χρειάζεται και τον Σταυρό του Χριστού, όποτε τον αρνούμαι και δεν το έχω καν καταλάβει. Τα καλά έργα για τους Πατέρες είναι όχι μέσα σωτηρίας, αλλά αποδείξεις ότι μέσα στην ψυχή λειτουργεί η μετάνοια, η αγάπη και η αρετή. Δια τούτο και λεει ο απόστολος Ιάκωβος: «Ἀλλ’ ἐρεῖ τις· «Σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω.» Δείξον μοι…

Εισερχόμεθα στο έτος 2026. Όλοι οι άνθρωποι αυτή την περίοδο εύχονται συνήθως μια καλή χρονιά, με υγεία, επιτυχία, χαρά. Είναι έμφυτη και ανθρώπινη η ανάγκη για πίστη και ελπίδα.  Πίστη και ελπίδα ότι το κακό δεν θα κυριαρχήσει και ότι καλύτερες μέρες θα ξημερώσουν. Δυστυχώς όμως, η μεταπτωτική μας πραγματικότητα διαψεύδει  πολλές από αυτές τις ευχές. Ο σύγχρονος άνθρωπος, μακριά από το Θεό,  πάσχει και πάσχει βαθιά, στο σώμα και στην ψυχή. Και οι ανεκπλήρωτες ευχές σίγουρα δεν μπορούν να τον παρηγορήσουν. Στον κόσμο αυτό της λύπης, της φθοράς και της σκοτεινιάς, οι χριστιανοί επίσης καλωσορίζουν την επικείμενη χρονιά με ελπίδα. Μια άλλη, ωστόσο, ελπίδα: την ελπίδα που χαρίζει η τελευταία εορτή του χρόνου, η εορτή των Χριστουγέννων. Η ελπίδα αυτή ξεπερνά τα κοσμικά πράγματα και τις κοσμικές επιδιώξεις διότι από την φύση της είναι εκτός του κόσμου τούτου.  Κανένας άνθρωπος δεν σχεδίασε την ενανθρώπηση του Θεού Λόγου. Κανείς δεν παρακάλεσε καν τον Θεό για αυτή. Η ενανθρώπηση του Χριστού ήταν «μυστήριο αποκεκρυμμένο» και από αυτές τις ουράνιες δυνάμεις και η πρωτοβουλία της ανήκει αποκλειστικά στον Τριαδικό Θεό. Η ενανθρώπηση όμως απεκάλυψε στην ανθρωπότητα τον αγαπητικό χαρακτήρα της υποστάσεως του Θεού: ο Θεός  ουδέποτε ξέχασε το πλάσμα Του. Τι και αν ο άνθρωπος εξέπεσε της χάρης Του; Τι και αν αυτοεξορίστηκε…

Μας λυπεί κατά καιρούς το γεγονός, πως μεταξύ των μελών της Εκκλησίας παρατηρούνται τόσο αποκλίνουσες απόψεις, συμπεριφορές, ερμηνείες, σκάνδαλα, με απλά λόγια μια ασυμφωνία συχνά εκκωφαντική. Θα έλεγε κανείς, μα γιατί; Όλοι στον ίδιο Χριστό πιστεύουμε, τις ίδιες εικόνες προσκυνάμε, το ίδιο ευαγγέλιο μελετούμε. Μαζί είμαστε στις ακολουθίες, μαζί ακούμε τα κηρύγματα του  Θείου Λόγου, μαζί ευλαβούμαστε τους Αγίους, μαζί συγκινούμαστε από τα θαύματα της Θείας Χάριτος. Μαζί, αλλά ταυτόχρονα και τόσο χώρια! Όλοι γίναμε μάρτυρες σε συνδιαλέξεις μεταξύ αδερφών χριστιανών κατά τις οποίες πρωταγωνίστησε μια  κουραστική διαφωνία. Οι λόγοι της Αγίας Γραφής και τα πατερικά συγγράμματα έγιναν ρόπαλα και πολεμοφόδια ενός αδιέξοδου διαλόγου.  Αν ούτε στα λόγια δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε τότε πως θα κατορθωθεί το αποστολικό «ομοθυμαδόν»; Τελικά, προκειμένου να υπάρχει μεταξύ των χριστιανών μια επιφανειακή έστω «εκεχειρία», προτιμότερο είναι να κρατάει κανείς σιωπή. Τουλάχιστον δεν δημιουργούνται τραύματα. Είναι όμως αυτό Εκκλησία; Σίγουρα όχι. Αντίθετα με ότι περιγράψαμε, μια ματιά στα συγγράμματα και τη ζωή των Αγίων καταδεικνύει μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα: οι Άγιοι, αναθρεμμένοι σε διαφορετικές εποχές, σε διαφορετικούς τόπους, σε διαφορετικά πολιτισμικά δεδομένα, χωρίς να έχουν ποτέ συναντηθεί, έχουν άπαντες μεταξύ τους μια θαυμαστή αρμονική συμφωνία. Σκεφτείτε το αγώνισμα της σκυταλοδρομίας. Όπου τερέν ο ιστορικός χρόνος, όπου σκυτάλη η διδασκαλία του λόγου και όπου δρομείς οι Άγιοι,…

Σαούλ, Σαούλ δεν γνωρίζεις ποιος είμαι; Δεν γνωρίζεις την φωνή μου; Ψάξε με ειλικρίνεια στους λόγους των προφητών, αυτοί μιλούν για εμέ. Πως ομολογείς πως δέχεσαι αυτούς αφού αρνείσαι αυτόν για τον οποίο μιλούν; Δεν είναι μόνο οι προφήτες. Σου έστειλα αγίους και αγίες, μορφές αγιασμένες που με ακολούθησαν ώστε δια αυτών να με γνωρίσεις. Ήσαν εκλεκτές και πολύ αγαπητές μου ψυχές. Τις είδες πολλάκις στα Κολοσσαία των ανθρώπων,  να υποφέρουν την σκληρότητα, την ωμότητα, την βαρβαρότητα που υπέφερα και εγώ. Ψυχές αγνές και ευαίσθητες, «ων ουκ ην άξιος ο κόσμος», ο χοντροκομμένος αυτός κόσμος στον οποίο ζεις. Σαούλ, Σαούλ, δεν συγκινήθηκες από τους δούλους μου... Αντί να σε αντικρύσω πλάι τους, σε είδα με λύπη απέναντι τους, να κρατάς τα ρούχα αυτών που διαχρονικά τους λιθοβολούν.  Πόσο εύκολα δέχτηκες τις κατηγορίες εις βάρος τους..  Σαούλ, Σαούλ, πιστεύεις τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους αστρολόγους, τους ψευτοεπιστήμονες, την τεχνητή νοημοσύνη, τους υπηρέτες του  εκτροχιασμένου αιώνα σου. Σου είναι τόσο οικεία η δαιμονιώδης τους σοφία… Η λογική των δούλων μου σου μοιάζει εξωφρενική. Δια τούτο τόσο εύκολα δέχεσαι τις συκοφαντίες, τα ψέματα, τη λάσπη, τις λοιδορίες, την εξαπάτηση. Άγεσαι και φέρεσαι ωσάν το φυλλαράκι το υπό του ανέμου παρασυρόμενο. Σαούλ, Σαούλ, πόσο εύκολα ριζώνει μέσα σου ο λόγος ο σκληρός! Πόσο δύσκολα όμως…

π. Ἀλέξανδρος Schmemann Τόν Αὔγουστο ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Παναγίας, τό θάνατό της, γνωστό ὡς Κοίμηση, μιά λέξη ὅπου τό ὄνειρο, ἡ μακαριότητα, ἡ εἰρήνη,ἡ ἠρεμία καί ἡ χαρά ἑνώνονται. Στήν Κοίμηση, ἡ ἀγάπη καί ἡ μνημόνευση τῆς Ἐκκλησίας δέν ἐπικεντρώνονται στό ἱστορικό καί πραγματικὸ πλαίσιο, οὔτε στήν ἡμερομηνία καί στόν τόπο ὅπου αὐτή ἡ μοναδική γυναίκα, αὐτή ἡ Μητέρα ὅλων τῶν μητέρων, ὁλοκλήρωσε τήν ἐπίγεια ζωή της. Ὁποτεδήποτε καί ὁπουδήποτε κι ἄν αὐτό συνέβη,ἡ Ἐκκλησία, ἀντ’ αὐτοῦ, παρατηρεῖ τὴν οὐσία καί τό νόημα τοῦ θανάτου της, μνημονεύοντας τό θάνατο αὐτῆς ποὺ ὁ Υἱός της, σύμφωνα μέ τήν πίστη μας, κατέβαλε τό θάνατο, ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, καί μᾶς ὑποσχέθηκε τήν τελική ἀνάσταση καί τὴ νίκη τῆς ἀθάνατης ζωῆς. Ὁ θάνατός της ἀναλύεται καλύτερα μέσα ἀπό τήν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ποὺ εἶναι τοποθετημένη στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνη τήν ἡμέρα, ὡς κέντρο ὅλου τοῦ ἑορτασμοῦ. Ἡ Θεοτόκος νεκρή βρίσκεται στό νεκροκρέβατό της. Οἱ ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ εἶναι συναγμένοι γύρω της, καί ἀπό πάνω της στέκεται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, κρατώντας στά χέρια τή Μητέρα Του, ἡ ὁποία εἶναι ζωντανή καί αἰώνια ἑνωμένη μαζί Του. Ἐδῶ βλέπουμε τό θάνατο κι ὅ,τι ἔχει ἤδη περάσει σ’ αὐτό τό συγκεκριμένο θάνατο: ὄχι ρήξη ἀλλά ἕνωση. Ὄχι λύπη ἀλλά χαρά. Καὶ…

Σήμερον γεννάται εκ Παρθένου.... Κλείνω τα μάτια, ταξιδεύω στο παρελθόν. Σταματώ τον χρόνο την ώρα που ο Χριστός γεννιέται στο ταπεινό σπήλαιο. Είμαι από πάνω και βλέπω την σκηνή. Μόνοι άνθρωποι παρόντες, η Πάναγνη Μητέρα Του, ο μνήστωρ Ιωσήφ, ά! ήρθαν και λίγοι βοσκοί, ελάχιστη η ανθρώπινη αντιπροσωπεία. Και ολόγυρα; Κατακλυσμός αγγέλων! Άγγελοι, Αρχάγγελοι, Θρόνοι, Κυριότητες σε έκσταση και ιερή απορία! Τι έντονη αντίθεση μεταξύ ουρανού και γης! Ατενίζω στα 4 σημεία του ορίζοντα την υπόλοιπη ανθρωπότητα την αγία τούτη νύχτα. Βρίσκεται σε βαθύ πνευματικό λήθαργο. Απασχολούνται οι περισσότεροι με την επόμενη μέρα, με τα βιοτικά ζητήματα, τις μέριμνες. Ευτυχώς που οι νοερές Δυνάμεις κάνουν πολλή φασαρία και γεμίζουν το κενό σιωπής των νοερών ανθρώπινων ψυχών. «Δόξα εν υψίστοις Θεώ εν ανθρώποις ευδοκία». Ψάχνω ποιοι άνθρωποι βιώνουν εν τούτω τω χρόνω την ευδοκία της Θείας Γεννήσεως. Μα, τι να δω… Στον Ισραήλ ο Πρόδρομος είναι μωρό μηνών, ο Απόστολος Ιωάννης αγέννητος, ο Συμεών ο Θεοδόχος περιμένει, οι Αιγύπτιοι λατρεύουν τον Ρα, οι Έλληνες φιλοσοφούν, οι Ρωμαίοι επεκτείνονται, οι Αζτέκοι κτίζουν τα ζιγκουράτ, οι Κινέζοι οργανώνονται υπό την διδασκαλία του Κομφούκιου. Φρίττω και αναφωνώ: Κύριε, η κορυφαία στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας περνά παγκοσμίως απαρατήρητη! Δεν μπορούσες να έρθεις επί της γης Εσύ, η αρχή των πάντων, με λίγο πιο εμφατικό τρόπο; Καταντά…

https://www.youtube.com/watch?v=qMqZ1JKhVrQ

ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΙΩΑΝΝΙΚΙΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ Ι. ΜΟΝΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ  ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΣΟΧΟΥ    Βδελυρό το πάθος και το αμάρτημα του Σοδομισμού ή της Ομοφυλοφιλίας. Χαρακτηρίζει εποχές εσχάτης καταπτώσεως και αποστασίας από τον Νόμο του Θεού και από την θεοειδή πλάση και φυσιογνωμία του ανθρωπίνου όντος. Πάντοτε βέβαια υπήρχε αυτή η στρέβλωση, αυτή η ανατροπή, αυτή η ανταρσία κατά του Δημιουργού, αυτός ο εκτροχιασμός. Αλλά υπάρχουν εποχές που η έξαρση του φαινομένου είναι πολύ μεγάλη. Μια τέτοια είναι και η εποχή μας.    Ο Σοδομισμός ή η Ομοφυλοφιλία αναμφίβολα αποτελεί ένα κόκκινο σήμα, μια κατεπείγουσα σήμανση για κάτι φοβερό που θα ακολουθήση. «Οι μακρύνοντες από σου απωλούνται». «Τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος». Ευρισκόμεθα λοιπόν εν αναμονή του παιδαγωγικού χειρισμού του Θεού εμπρός σε μια τέτοιας φύσεως παραφυσική φυσιολογία, που πάει να δημιουργήση το χαλασμένο μυαλό του συγχρόνου ανθρώπου. Και μάλιστα να την νομιμοποιεί με ανθρώπινους νόμους και κανονισμούς!    Εδώ πρόκειται στο βάθος βάθος, (εκτός από την παράδοση στα ζωώδη σαρκικά πάθη) για «ύβρη» κατά του Δημιουργού, για μια εωσφορική αλαζονεία, για μια έπαρση δαιμονική. «Ύβρις», με την αρχαιοελληνική έννοια του όρου κατά της οικογενείας, ύβρις κατά της κοινωνίας, ύβρις κατά της φύσεως, ύβρις κατά της ανθρωπίνης υποστάσεως, ύβρις κατά του Θεού, Ποιητού και Πλάστου του ανθρώπου. Ο προφήτης Ιεζεκιήλ (κεφ. ιστ’ 49) απειλώντας και…

Όπως στο πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ενώθηκαν οι δύο φύσεις, θεία και ανθρώπινη, ασυγχύτως, ατρέπτως, αδιαιρέτως και αχωρίστως (Όρος της Δ Οικουμενικής Συνόδου) έτσι και τα πάντα μέσα στην Εκκλησία συντελούνται παρομοίως  αδιάκοπα σε δύο επίπεδα: το θείο και το ανθρώπινο. Και  πως  θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά, όταν η Εκκλησία,  ως σώμα του Αναστηθέντος Χριστού, κινείται μέσα στον ανθρώπινο ιστορικό χρόνο και ταυτόχρονα λειτουργεί και κινείται και έξω από αυτόν. Και, κάθε φορά που, μέσα στην Εκκλησία η εν τω κόσμω ανθρώπινη σχετικότητα και αδυναμία ξεπροβάλλει, ταυτόχρονα ξεπροβάλλει και η υπερκόσμια Θεία χάρις για να παρηγορήσει, να μεταποιήσει και  να μεταμορφώσει το ασθενές της ανθρωπίνης φύσεως. Για αυτό, όταν στην Εκκλησία ο ανθρώπινος χρόνος δείχνει πως κάπου τελειώνει, τούτο πάντοτε βιώνεται με τρόπο ειρηνικό, παρακλητικό, ησυχαστικό. Πράγματι, η κτιστότητα όλων των ανθρωπίνων πραγμάτων μαρτυρείται από την αρχή, το μέσο και το τέλος τους. Αλλά τα μέλη της Εκκλησίας "αφορώντες προς τον τελειωτήν της πίστεως Κύριον Ιησούν" ζουν με την χάρη του Αγίου Πνεύματος ήδη από αυτή την ζωή,  την υπέρβαση του περιοριστικού σχήματος αρχή - μέσο - τέλος.  Στο πρόσωπο του Λυτρωτού τα πάντα έγιναν "νέα κτίσις", τα πάντα έλαβαν νέο νόημα, τα πάντα γινήκανε αιώνια, τα πάντα βιώνονται αλλιώς, εν Χριστώ. Και στο αγαπημένο μας μοναστήρι, του…