Όπου κλείνει ένα σχολείο, μπαίνει ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο του Έθνους! "Αφανίζονται" τα σχολεία: Ο Βίκτωρ Ουγκώ έγραψε πολύ σοφά, πως όπου ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή. Όμως, όπου κλείνει ένα σχολείο λόγω έλλειψης μαθητών, μπαίνει ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο ενός έθνους. Ολοένα και πιο έντονα ξεδιπλώνονται μπροστά μας τα τραγικά απότοκα του δημογραφικού μαρασμού, με δεκάδες σχολεία να βάζουν λουκέτο και να παραμένουν έρημα και βουβά, χωρίς χαρούμενες παιδικές φωνές. Το 2021 μόνο στην Ήπειρο μπήκαν σε αναστολή λειτουργίας 40 σχολεία και ακόμα 38 σχολεία έκλεισαν στην περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. "Καταιγίδα" λουκέτων στα σχολεία της επαρχίας Φέτος στην Πελοπόννησο συνολικά 31 δομές πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης παύουν την λειτουργία τους για το σχολικό έτος 2022-2023, με απόφαση της Περιφερειακής Διεύθυνσης Εκπαίδευσης της Περιφέρειας. Ο λόγος; Πουθενά παιδιά για να καθίσουν σε αυτά τα θρανία. Από ελάχιστες έως ανύπαρκτες εγγραφές μαθητών σε 6 Νηπιαγωγεία στην Αρκαδία, 6 στη Λακωνία, 5 στην Κορινθία, 3 στη Μεσσηνία. Το ίδιο και σε 11 Δημοτικά σχολεία: σε Αργολίδα (1), Αρκαδία (3), Κορινθία (2), Λακωνία (3) και Μεσσηνία (2). Αυτή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου σε αυτόν τον δημογραφικό εφιάλτη, εφόσον 79 δημοτικά και 267 νηπιαγωγεία ξεκινούν τη σχολική χρονιά με λιγότερους από πέντε μαθητές και άρα με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται προς…

(από το βιβλίο "Ερήμην των Ελλήνων" Ι. Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ) Είμαστε ένας έξυπνος λαός. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Ένας από τους εξυπνότερους λαούς της γης. Καμιά φορά συλλογιέται κανείς μήπως συμβαίνει να είμαστε και ο εξυπνότερος. Από τα αρχαιότατα χρόνια, η Ελληνική ευφυΐα, ας την πούμε εδώ "εξυπνάδα", έδωσε λαμπρές εξετάσεις. Αυτό που ονομάζεται "Ελληνικό θαύμα" και που οφείλεται, βέβαια, σε πολλά δεδομένα, είναι, κατά σημαντικό ποσοστό, και το κατόρθωμα ενός λαού με κοφτερή ματιά, μ΄ευκίνητο πνεύμα, με αντιληπτική και αφομοιωτική ικανότητα, που πήρε στα χέρια του το θολό κόσμο της Ανατολής και τον έκαμε κόσμο διαφανή, σαφή, ακριβομετρημένο, καλοζυγισμένο, αρμονικό. Δεν πρόκειται να επιχειρήσω εδώ το εγκώμιο, τόσο κοινότυπο άλλωστε, των Ελλήνων της κλασικής εποχής, γιατί επιθυμώ να σπουδάσω και την άλλη πλευρά του νομίσματος. Η Ελληνική εξυπνάδα δεν έπαυσε να υπάρχει από τους καιρούς των πρώτων αποίκων που μεταφύτευσαν το "δαιμόνιο της φυλής" στις ακροθαλασσιές της Μέσης θάλασσας ίσαμε τη στερνή τούτη στιγμή. Αλλά στο αναμεταξύ έχει υποστεί τόσες περιπέτειες, τόσες φαλκιδεύσεις, τόσες νοθείες και τόσες απαλλοτριώσεις, ώστε την ώρα τούτη να αποτελεί περισσότερο ελάττωμα, παρά προτέρημα. Το πρώτο λάθος μας είναι πως δεν κατορθώσαμε να αναγνωρίσουμε τα όρια της εξυπνάδας, τις δυνατότητες της και τις ιδιότητές της. Ενιώσαμε πως είμαστε ένας έξυπνος λαός, ακούσαμε και τους άλλους να μας παινεύουν…

Τους ξάφνιασε όλους Εφέτος σε καινούριο σχολείο. Του είχαν δώσει την Β1 με 22 μικρά χαριτωμένα που τον κοίταζαν στα μάτια. Και ο Νίκος ο δάσκαλός τους τη χαιρόταν την τάξη του. Τί κι αν ήταν νέος; Είχε τόση επίδραση στα παιδιά, που το ‘λεγαν οι γονείς από τον πρώτο κιόλας μήνα: -Τούτος ο δάσκαλος δεν μοιάζει με τους άλλους. Τα παιδιά μας τα βλέπει σαν παιδιά του. Τα κέρδισε με στοργή μοναδική. Τα ‘κανε ν’ αγαπήσουν τα γράμματα, γιατί τους μεταγγίζει τη γνώση με τέχνη απίστευτη. Τέτοια ώστε, επιστρέφοντας από το σχολείο στο σπίτι, να μην έχουν κενά και να μη χρειάζονται οι ίδιοι κόπο πολύ για να τα διαβάζουν. Μάθαινε στα παιδιά ο δάσκαλός τους ο καλός όχι μόνο γράμματα αλλά και τρόπους ευγένειας και καλοσύνης αναμεταξύ τους. Ας ήταν μικρά. Μπορούσε και τα ‘φτιαχνε μεγάλα τα παιδιά του σε αρετή και πειθαρχία. Το ‘βλεπαν οι γονείς τους. Το ‘βλεπαν αυτό και οι άλλοι δάσκαλοι και χαίρονταν τον νιοφερμένο συνάδελφό τους. Θαύμαζαν πως μπορούσε να τιθασεύσει μια τάξη, που πάντα έχει μεγάλες απαιτήσεις στην προσαρμογή. Όμως γι’ αυτό έδινε τις μάχες του ο δάσκαλός μας. Κοπίαζε πολύ. Αλλά και πίστευε πολύ. Το έργο του το ιερό το στήριζε στον Θεό. Από εκεί αντλούσε δύναμη ξεχωριστή και Χάρι και ειρήνη…

Μία ἡμέρα μέ ἐπεσκέφθησαν δύο πατέρες Ρουμάνοι στό ἐρημητήριό μου στό Ὄρος. Ὁ ἕνας εἶναι ἐρημίτης. Μόλις εἰσῆλθε στήν ἐκκλησία γιά μιά στιγμή ἐσήκωσα τό βλέμμα μου καί τό ἔρριξα πρός τό μέρος του γιά νά τόν χαιρετήσω. Ἀντίκρισα θέαμα ὑπέροχο.

Ἡ Δημογραφική κατάσταση τῆς Πατρίδος μας, δέν εἶναι ἁπλῶς ἀνεκτή. Εἶναι ἀπελπιστική. Καθημερινῶς καταγράφονται μέ ἐπίσημες στατιστικές περισσότεροι θάνατοι καί ὀλιγώτερες γεννήσεις. Ἔχομε 100.000 γεννήσεις τό ἔτος.

Ἔκπληξη καί κατάπληξη μᾶς ἐπεφύλαξε ὁ Θεοφιλέστατος ἅγιος Ροδοστόλου Χρυσόστομος μέ τήν ἔκδοση καί κυκλοφορία τοῦ θεολογικοῦ - δογματικοῦ - ἱστορικοῦ - ἑρμηνευτικοῦ αὐτοῦ ἔργου του. Εἶναι ἕνας ὥριμος καρπός μιᾶς ἐμβριθοῦς μελέτης, μιᾶς ἀρτίας ἐκπαιδευτικῆς θητείας - ὡς ἐκλεκτός Σχολάρχης τῆς Ἀθωνιάδος ἐπί σειράν ἐτῶν - πρό πάντων ὅμως μιᾶς ὥριμης, ἡσυχαστικῆς, ἐρημιτικῆς ζωῆς.

Ἀπό τήν στιγμή τῆς πτώσεως τῆς Παππικῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως καί μέ τό κατρακύλισμά της στήν ἄβυσσο τῆς αἱρέσεως καί τοῦ ψεύδους ἡ Παππική Ἐκκλησία ἔγινε ἕνα στρατόπεδο βίας καί ἀλαζονείας.

Στίς γραμμές αὐτές ἐδῶ δέν θά μιλήσουν θεολόγοι, οὔτε οἱ ὄντως μεγάλοι καί οἰκουμενικοί πατέρες καί δάσκαλοι τῆς Οἰκουμένης καί τῆς Ἀποστολικῆς Ἀλήθειας. Δέν θά δοῦμε τίς ἀκτίνες ἀπό «τούς πολύφωτους ἀστέρες τοῦ νοητοῦ στερεώματος», ἀλλά θά ἀπολαύσουμε τό πολύφωτο ἄστρο τῆς παγκόσμιας Λογοτεχνίας.

Ζοῦμε σ’ἕνα φαινόμενο πανευρωπαϊκό, ἀλλὰ καὶ πανελλήνιο: Ἡ ἀποχριστιανοποίηση τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἑλλάδος πραγματοποιεῖται ὁλοταχῶς, μὲ ραγδαίους ρυθμούς, σὲ ὅλους τους τομεῖς. Σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, στὸ ἔθνος.

Τώρα πού εἶναι ἐπίκαιρο τό θέμα τοῦ ἐξοβελισμοῦ ἤ τῆς ἐξαφανίσεως τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπό τήν Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία μας (πρωτοβάθμια καί δευτεροβάθμια), τώρα πού ἡ ἐπίθεσις τῶν ἀθέων καί τῶν γραικύλων ἐκσυγχρονιστῶν μανιωδῶς ἐξαπολύεται κατά τῆς Ἐκκλησίας, κατά τοῦ Ὀρθοδόξου Λαοῦ μας νά μετατραπῆ τό μάθημα σέ θρησκειολογικό καί ὄχι ὁμολογιακό, ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕ σάν Ἐκκλησία,