Με τη Χάρη του Θεού και την ευχή των πατέρων μας ξεκινάμε τη δημοσίευση 11 αιρετικών ή εξωχριστιανικών απόψεων, που λόγω αγνοίας και ελλιπούς κατηχήσεως δυστυχώς τυγχάνουν ευρείας αποδοχής στο πλήρωμα της ορθόδοξης εκκλησίας. Η σειρά τιτλοφορείται : ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ (5/11):

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ = ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ

Δίχως αμφιβολία, η ψυχή του σύγχρονου ανθρώπου υποφέρει. Αγχος, νευρωτισμός, κατάθλιψη, PTSD, φοβίες, ψυχικά νοσήματα πάσης φύσεως. Η COVID-19 αύξησε την ευπάθεια του πληθυσμού σε ψυχικές διαταραχές σύμφωνα με ελληνικές και διεθνείς μελέτες. Ιδιαίτερα στους νέους και εφήβους καταγράφηκε περίπου +30% αύξηση σε παραπομπές για συναισθηματικές διαταραχές, προβλήματα συμπεριφοράς και αυτοτραυματισμό.

Ο ΠΟΥ κατατάσσει την Ελλάδα ψηλά σε υψηλά επίπεδα ψυχικής δυσφορίας, η κατανάλωση ψυχότροπων φαρμάκτων υπερδιπλασιάστηκε, των αντικαταθλιπτικών υπερτετραπλασιάστηκε και υπολογίζεται ότι στην χώρα μας πωλούνται περίπου 10 εκατομμύρια κουτιά αγχολυτικών/αντικαταθλιπτικών κάθε μήνα.

Η επίσκεψη στο ντιβάνι του ψυχολόγου – κάτι άγνωστο πριν 15 χρόνια – αγγίζει το 35% του πληθυσμού, με το ποσοστό αυτό να εκτοξεύεται στις γυναίκες και τους νέους της Gen Z (έτη γέννησης από το 1997 ως το 2012). Η Ελλάδα ακολουθεί στα νούμερα αυτά την παγκόσμια καταγραφή των χωρών της Δύσεως. Αυτό που ζούμε δεν έχει προηγούμενο στην ανθρώπινη ιστορία.
Πολλοί, προκειμένου να ανακουφιστούν, προστρέχουν και στην εξομολόγηση. Περιγράφουν τα βιώματα, περιγράφουν τα συναισθήματα, περιγράφουν τα προβλήματα. Είναι ανθρώπινη η ανάγκη κάποιος να μας ακούσει. Και πράγματι ανακουφίζει. Και είναι τις περισσότερες φορές αναπόφευκτο, όταν προστρέξουμε στο πετραχήλι του πνευματικού να καταθέσουμε τους προβληματισμούς μας, αυτά που μας βασανίζουν, αυτά που μας βαραίνουν. «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.», τα λόγια του Χριστού. Γνωρίζει πως πηγαίνουμε κοντά Του με την ψυχή βαριά και όχι μόνο δεν μας απορρίπτει αλλά μας υπόσχεται ψυχική ανάπαυση.

Όταν όμως η κατάθεση των κοσμικών θεμάτων, των συναισθημάτων και των ψυχολογικών τραυμάτων μονοπωλούν το χρόνο της εξομολόγησης, πλέον δεν έχουμε εξομολόγηση, αλλά ψυχολογική συνεδρία. Ο πνευματικός ακούει προβλήματα, όχι αμαρτιες. Ακούει παράπονα και όχι μετάνοια. Ακούει ένα μοιρολόι και όχι καρδία συντετριμμένη. Και μετά πως να διαβάσει την συγχωρητική ευχή; Τι να συγχωρέσει;

Μια τέτοια “εξομολόγηση” είναι πιθανόν να ανακουφίσει προσωρινά την ψυχική κατάσταση του προσερχομένου. Είναι σίγουρο όμως ότι δεν πρόκειται να την θεραπεύσει. Διότι το μυστήριο μετατράπηκε από μυστήριο επενέργειας της Θείας Χάριτος σε ανθρώπινη συζήτηση. Τα δάκρυα που χύθηκαν δεν αφορούσαν στην πνευματική κατάσταση αλλά στην ψυχολογική πίεση. Η ρίζα του προβλήματος, ο εωσφορικός εγωισμός, παρέμεινε απείραχτη και θα βλαστήσει ξανά τα ψυχοφθόρα αγκάθια της ήδη στην ίδια ημέρα. Έτη τέτοιων “εξομολογήσεων” δεν μπορούν να φέρουν το θεραπευτικό αποτέλεσμα που εμπεριέχει μιά και μόνο λέξη. Μια και μόνο λέξη. Η λέξη ΗΜΑΡΤΟΝ.

Δεν μου φταίει κανείς και τίποτε. Εγώ φταίω. Εγώ είμαι το πρόβλημα. Κύριε, ήμαρτον, συγχώρα με και ελέησον με.

Έτσι ενεργεί το μυστήριο της εξομολογήσεως και ο άνθρωπος αισθάνεται ειρηνευμένος, γαληνεμένος, αναπαυμένος. Όχι όμως διότι βρέθηκε κάποιος να τον ακούσει – που είναι σίγουρα σημαντικό – αλλά διότι αποκαταστάθηκε δια του μυστηρίου η αγαπητική του σχέση με το Θεό και Πατέρα του. Όπως συνέβη και στον άσωτο υιό της παραβολής που καταρακκωμένος ψυχικά, ανέλαβε την ευθύνη του εαυτού του και δέχτηκε να υπηρετεί στο σπίτι του πατρός του όχι πλέον ως εμμονικός με την προσωπική του ευτυχία, αλλά ως ταπεινός υπηρέτης. Και οποία έκπληξη! Έγινε αποδεκτός ως γνήσιος υιός.