Στο προηγούμενο άρθρο μας στην σειρά ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ μιλήσαμε για τον ασκητικό χαρακτήρα του γάμου. Τώρα είναι ώρα να μιλήσουμε για την ομορφιά του γάμου όταν η άσκηση αρχίσει να αποδίδει καρπούς. Δεν θα θεολογήσουμε, θα αναφέρουμε αληθινές καταστάσεις και πρόσωπα που συναντήσαμε και μας προκάλεσαν θαυμασμό και απορία για το μεγάλο αυτό μυστήριο. Ότι διαβάσετε μιλάει από μόνο του.
- Γνωρίσαμε ζευγάρι από Κύπρο. Κάθε μέρα την ώρα που ο άνδρας γυρνούσε από την δουλειά, η γυναίκα ήταν ήδη έτοιμη να τον υποδεχτεί με τιμές βασιλικές. Μάζευε και τα παιδιά και όλοι στην πόρτα τον περιμέναν. Μια καθημερινά επαναλαμβανόμενη πανηγυρική στιγμή αντάμωσης γεμάτη χαρά. Καθημερινός θρίαμβος της αγάπης. Όταν ρώτησα την γυναίκα τι αισθάνεται για αυτόν μου είπε «είναι το παν». Όταν ρώτησα τον άνδρα πως αισθάνεται για αυτή μου είπε «κάθε μέρα ευχαριστώ τον Θεό για αυτή και ξέρω ότι δεν αξίζω τέτοια γυναίκα.»
- Ζευγάρι από Πανόραμα Θεσσαλονίκης. 30 χρόνια γάμου. Διατηρούν ακόμη όλα τα συμπτώματα των νεοερωτευμένων. Η πιο όμορφη στιγμή της ημέρας τους είναι εκείνη που όταν όλες οι υποχρεώσεις τελειώσουν θα αγκαλιαστούν, θα ησυχάσουν, θα αναπνέουν μαζί. Όταν ρώτησα πως το καταφέρνουν ο άνδρας μου απάντησε: «δεν αφήσαμε όλα αυτά τα χρόνια τον εγωισμό να μας κρυώσει». Η πρακτική εφαρμογή της πατερικής νήψεως στο γάμο.
- Ζευγάρι από Θεσσαλονίκη σε καλοκαιρινές διακοπές σε κάποιο νησί. Ο άνδρας θέλησε να απομακρυνθεί από τους λουόμενους και βρήκε μια ερημική τοποθεσία. Γονάτισε και άρχισε να προσεύχεται στην Θεοτόκο λέγοντας τους χαιρετισμούς Της. Η προσευχή «έπιασε τόπο» και γέμισε η καρδιά του κατάνυξη. Άρχισε να κλαίει. Περίπου στο μέσο των χαιρετισμών, μια ισχυρή εσωτερική φωνή – όπως μας την περιέγραψε – τον διέκοψε. Η φωνή έλεγε «η γυναίκα σου σε ψάχνει». Θεώρησε πως είναι λογισμός για να τον αποπροσανατολίσει. «Μάζεψα» είπε, «τον νου μου και προσπάθησα να συνεχίσω την προσευχή αλλά μάταια. Το κατανυκτικό κλάμα κόπηκε και ήταν αδύνατο να ολοκληρώσω την ακολουθία. Τελικά το πήρα απόφαση και ξεκίνησα να επιστρέψω. Μόλις έφτασα στους λουόμενους από μακριά είδα την γυναίκα μου, όρθια και ανήσυχη να με ψάχνει.» Μας δημιουργήθηκε αυτόματα η απορία: τόσο υψηλό πράγμα είναι ο γάμος που σεβάστηκε η Θεοτόκος την ανησυχία της συζύγου δίνοντας της προτεραιότητα έναντι της προσευχής;
4. Ζευγάρι από Θεσσαλονίκη. Ο άνδρας έπεσε σε μοιχεία. Ο γάμος τραυματίστηκε θανάσιμα. Η γυναίκα έκανε το κατά κόσμον αδιανόητο αλλά κατά Θεόν κατανοητό: τον συγχώρεσε και γονάτισε στην προσευχή παρακαλώντας τον Χριστό να σώσει το σπίτι τους. Αγώνας επί μήνες. Ο άνδρας – από την αρχή μετανιωμένος – συνήλθε. Αυτή είναι μια από τις πιο εντυπωσιακές ανατροπές του γάμου που έχουμε δει. Η αγάπη και η ταπείνωση που έχουν μεταξύ τους τα δυο αυτά πρόσωπα, ο γλυκός τρόπος που μιλάνε μεταξύ τους, η αφοσίωση του ενός στον άλλο…. Εντυπωσιακή είναι ακόμη και η ένταση της φωνής του λόγου μεταξύ τους, είναι πάντα ήρεμη και ίδια. Όταν μιλάνε σε άλλους μπορεί η ένταση της φωνής να ανεβοκατεβαίνει αλλά από τη στιγμή που απευθύνονται ο ένας στον άλλο, αμέσως η ένταση προσαρμόζεται στην δική τους ήρεμη ευγενική συχνότητα. Μυστικές λεπτομέρειες Χριστού.
Δεν θελήσαμε να αναφέρουμε παραδείγματα γάμου στα οποία το ένα μέλος αγίασε με την υπομονή και την ανεκτικότητα του έναντι της αποστασίας του άλλου. Μπορεί το μέλος αυτό να αγίασε, μπορεί ο αποστάτης λίγο πριν πεθάνει να μετανόησε, μπορεί ο Χριστός τέλος να νίκησε, αλλά ο γάμος εκπληρώθηκε σχετικώς και καθυστερημένα. Ο γάμος είναι ένωση προσώπων με τον Χριστό και μεταξύ τους. Και θελήσαμε να δείξουμε η ένωση αυτή με τη χάρη του Θεού μπορεί να επιτευχθεί μέσα στην χρονική διάρκεια της έγγαμης ζωής.
5. Κλείνοντας, να μιλήσουμε για ένα ζευγάρι που πλέον δεν ζει. Είναι ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Πέρασαν τις δυσκολίες των παλαιών αυτών ανθρώπων που εμείς στο άκουσμα τους και μόνο λιποψυχούμε. Πόλεμος, κατοχή, φτώχεια, αγώνας για επιβίωση. Ζυμωμένοι όμως στον Χριστό και στην Εκκλησία. Ανάγνωση, γραφή και τα βασικά μαθηματικά η μόρφωση τους. Τα λίγα λόγια του παππού μου, λίγα αλλά μεστά πνευματικού νοήματος, τυπώθηκαν στην ψυχή μου. Η γιαγιά μου αυστηρή και δυναμική, όταν μας έβαζε να γονατίσουμε μπροστά στην ωραία Πύλη – την κοιτούσα κρυφά – άνοιγε το στόμα και ψέλλιζε λόγια ικετευτικά, δεν τα κατάλαβα ποτέ. Όταν ο παππούς 85 ετών, αναπαύτηκε εν Κυρίω, η γιαγιά μου, 10 χρόνια νεότερη, έχαιρε άκρας υγείας. Κατά το χρόνο που ακολούθησε την κοίμηση του παππού, η υγεία της μέρα με τη μέρα φαινόταν να κλονίζεται . Παράδοξο όμως, όλες οι ιατρικές της εξετάσεις ήταν άριστες. Θυμάμαι πως ήταν μόνιμο θέμα συζητήσεων στο σπίτι μας. Η γιαγιά «δεν είναι καλά» αλλά δεν «βρίσκουν οι γιατροί τι έχει». Η δυναμική γιαγιά μου, έσβησε πάνω στον χρόνο χωρίς καμία προφανή ιατρική εξήγηση. Εγώ νομίζω ότι αυτοί οι δυο άνθρωποι πλέον είχαν συνδεθεί υπαρξιακά. Ζυμώθηκαν και αθόρυβα μέσα στο χρόνο έγιναν ένας. Ζευγάρωσαν αιώνια σαν κύκνοι κατά Χριστόν.
«τὸ μυστήριον τοῦτο μέγα ἐστίν· ἐγὼ δὲ λέγω εἰς Χριστὸν καὶ εἰς τὴν ἐκκλησίαν.» (Εφεσίους 5:32)
