Με τη Χάρη του Θεού και την ευχή των πατέρων μας ξεκινάμε τη δημοσίευση 11 αιρετικών ή εξωχριστιανικών απόψεων, που λόγω αγνοίας και ελλιπούς κατηχήσεως δυστυχώς τυγχάνουν ευρείας αποδοχής στο πλήρωμα της ορθόδοξης εκκλησίας. Η σειρά τιτλοφορείται : ΔΕΝ ΤΟ ΔΙΔΑΣΚΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ (1/11):
ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Πρόκειται για σαφή επίδραση της Ρωμαιοκαθολικής Ομολογίας η οποία δεν αναγνωρίζει τις Άκτιστες Θείες Ενέργειες της Χάριτος που μεταμορφώνουν τον άνθρωπο σε κατά χάριν θεό. Χωρίς τη Θεία Χάρη, χωρίς τη Θεία παρέμβαση αυτό που μένει είναι μια ηθική διδασκαλία με ανώτερο επίτευγμα τη διάπλαση ενός καλού ανθρώπου, οικογενειάρχη, τίμιου, κοινωνικά χρήσιμου κτλ. Σίγουρα πάντως όχι την φανέρωση Αγίων.
Το «είμαι καλός άνθρωπος, δεν σκότωσα, δεν έκλεψα» πρακτικά σημαίνει: δεν χρειάζεται να μάθω τι να πιστεύω, δεν χρειάζεται να λειτουργούμαι, δεν χρειάζεται να κοιταχτώ πνευματικά, δεν χρειάζεται να εξομολογούμαι και τελικά η ψυχή μου δεν χρειάζεται και τον Σταυρό του Χριστού, όποτε τον αρνούμαι και δεν το έχω καν καταλάβει. Τα καλά έργα για τους Πατέρες είναι όχι μέσα σωτηρίας, αλλά αποδείξεις ότι μέσα στην ψυχή λειτουργεί η μετάνοια, η αγάπη και η αρετή. Δια τούτο και λεει ο απόστολος Ιάκωβος: «Ἀλλ’ ἐρεῖ τις· «Σὺ πίστιν ἔχεις, κἀγὼ ἔργα ἔχω.» Δείξον μοι τὴν πίστιν σου χωρὶς τῶν ἔργων, κἀγὼ δεικνύσω σοι ἐκ τῶν ἔργων μου τὴν πίστιν». Δηλαδή, απόδειξε μου από τα έργα σου ότι πράγματι πιστεύεις. Συνεπώς τα καλά έργα δεν σώζουν, αλλά αποδεικνύουν ότι πράγματι ο άνθρωπος μετανόησε και ζει κατά Χριστόν.
Τέλος, ας μείνει αυτό το απλό: όσο “καλός” άνθρωπος και να γίνει κανείς, όσα έργα και να κάνει, αγαθοεργίες, φιλανθρωπίες κτλ ποτέ αυτά δεν θα φτάνουν να τον σώσουν. Ο άνθρωπος σώζεται διότι ο Τριαδικός Θεός αποφάσισε αυτοβούλως να τον σώσει με το σχέδιο της Οικονομίας Του, την Ενανθρώπηση, την Σταύρωση και την Ανάσταση του Θεού Λόγου. Εις Αυτόν η δόξα εις τους αιώνας. Αμήν.
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς: η θεολογία του περι ακτίστων ενεργειών έσωσε την Εκκλησία από την εκτροπή της σε ανθρώπινη ηθική διδασκαλία όπως συνέβη στους Καθολικούς